Manuel Periáñez__________________________________________manuelperianez1940@gmail.com

 

       

 

   

Mijn leven in een paar regels (2010) :

Is dat wel zo nodig, een "personal page" op Internet? Mijn bedoeling is om een aantal teksten te publiceren, waar regelmatig naar gevraagd wordt, dan hoeft er niet meer te worden gekopieerd (het gaat om mijn Franse onderzoeken, soms twintig jaar oud, die nu onvindbaar zijn behalve in een paar gespecialiseerde bibliotheken). Een tweede doel is uitleg te geven over mijn, soms als "a-typisch" bestempelde, loopbaan als onderzoeker en psychoanalyticus (atypisch zelfs naar franse maatstaven). Maar hoe kan men zichzelf op Internet voorstellen en erin slagen de ietwat naïeve narcistische zelfverheerlijking te vermijden van vele "personal pages" (waarvan sommige toch wel aardig zijn) ?  Een oplossing is, denk ik zo, om dan met een zo kort mogelijk levensverhaal aan te komen, maar wel een met een maximaal aantal links naar websites die mogelijke nieuwsgierigen verder zullen informeren (hier dus in het blauw). Ziehier wat in mijn geval uit de eerste toepassing van dit principe gerold is : 

Geboren in 1940 uit een Spaans-republikeinse familie in ballingschap in de  Dominicaanse Republiek, heb ik mijn kinderjaren doorgebracht in Venezuela (Caracas), in Frankrijk (in Prades in de Pyreneeën, waar ik vaak in de uin van Pablo Casals speelde) ;  daarna in Nogent s/ Marne, in België (Brussel), en in Nederland (den Haag) waar ik in 1953 aankwam.  Ik wilde eerst vliegtuigbouwkundig ingenieur worden, daarna ontdekte ik  Le Corbusier en werd bezeten van architectuur. Maar na enige jaren studeren in Milaan en Delft verkoos ik uiteindelijk stadssociologie te Parijs (Sorbonne, 1965-1969), en psychoanalyse (huispraktijk sinds 1975).  Toen ik zestien jaar was schreef ik aan Le Corbusier om te vragen waar ik het beste architectuur zou kunnen gaan studeren, en kreeg prompt als antwoord : "alle scholen zijn slecht, ga uit je burger-pantoffels en leef maar raak"... Bijgevolg heb ik later nooit een volkomen bevredigende school gevonden voor architectuur, psychoanalyse, of zelfs een overtuigende denkrichting, en ik heb wél er een zeker aantal uitgeprobeerd... Misschien mede door deze onafhankelijkheid tegenover Instellingen, had ik het geluk persoonlijk bevriend te raken met Georges Devereux, die op zijn oude dag er plezier in had leiding te geven aan mijn analytische training. Ik voel me ook erg thuis in de ideeën van Cornelius Castoriadis (wat allerminst met de conservatieve Devereux het geval was!). Uiteindelijk blijk ik op de een of andere manier een Franse onderzoeker in sociale wetenschappen te zijn geworden, en de beste psychoanalyticus van mijn straat (vele collega's denken dat zij de beste ter wereld zijn). Ondanks onvermijdelijke sores, die de Fransen galères noemen,  ben ik er nogal blij mee : af en toe is het leven tóch erg boeiend. Na een halve eeuw gaat het allemaal gewoon door, en blijf ik me vooral interesseren voor vliegtuigen, architectuur, revoluties van allerlei soorten, inbegrepen die van het menselijk lichaam tijdens de hominisering, en psychoanalytische antropologie in het algemeen.

Verder gaat mijn échte privé-leven maar enkele personen aan, en dat breng ik hier dus niet en ook niet op mijn Facebook pagina e.d. !  Ik hoop dat U deze Webbiografie niet té oppervlakkig vond, en ik dank U voor uw vriendelijk bezoek. Op uw eventuele reacties per e-mail zou ik zeker antwoord geven; maar U bent evengoed welkom als U niet schrijft.

En meer... Deze "webbiographie" uit 1997 wekte veel reakties op, waaronder een interview door architekten die mij tien vragen stelden om verder te gaan (in het Frans).

 

 

 

home___

werk 1969-2015_

volle text on line

links___